Świat zza krat

4 godziny później

Podaję Maksowi torbę: "Idę kupić coś do jedzenia i do picia." Max chwyta: "Czyli jednak idziesz? To kup mi papierosy, proszę. Jakiekolwiek. Najtańsze." Podchodzę do krat i spoglądam na ulicę. Wygląda dość normalnie - dziesiątki taksówek motorowych, tzw. mototaxi, pędzących w obu kierunkach, zanieczyszczają powietrze głośnym warkotem silników niechętnych do napędzania wehikułów przerobionych celem przewożenia kilku osób. Zagaduję mężczyznę stojącego na chodniku przy kratach:- Gdzie mogę tu kupić coś do jedzenia i picia?- Coś do jedzenia? Ale to niebezpieczne.- Wiem, ale muszę coś kupić.- Kupić możesz na każdym rogu. Bezpieczniej jest iść w lewo.

Po tej rozmowie zostawiam Maxowi szaszetkę z dokumentami, pieniędzmi oraz kartami bankowymi. Otwieram scyzoryk na opcji "nóż", nadziewam na husteczkę, żeby nie przedziurawić kieszeni i wychodzę. Mam przy sobie tylko 15 zł. Fakt, iż mogę oddać wszystko co mam, powoduje, że czuję się nieco bezpieczniej.

Kupuję jedzenie w pierwszym sklepie na rogu. Tutaj do sklepu się nie wchodzi. Choć jest dziewiąta rano i jestem w centrum, to wejście zagradzają kraty. Prawdopodobnie nigdy nie otwierane. Zaraz za nimi szeroka lada - pole "wymiany" między sprzedającym, a kupującym. Tym sposobem sprzedawca nigdy nie musi zbliżać się do krat na wyciągnięcie ręki. 100% bezpieczeństwa.

Zgodnie z zasadą, którą pamiętam jeszcze z Indii, o inne sklepy pytam tylko ludzi "przywiązanych do miejsca". Tych, którzy nie pójdą za mną. Chodzi o to, żeby nie pytać osób, które mogłby by mieć interes w pokierowaniu mnie w złą stronę albo domagałyby się później zapłaty za swoją pomoc. Tym sposobem znajduję sklep z papierosami. Ten jest bez krat. Nie ma też, czego kraść - pani sprzedająca ma dwie otwarte paczki papierosów, które sprzedaje na sztuki. Po pełną idzie na zaplecze. Wracając wymieniam kilka nieufnych spojrzeń z kierowcami mototaxi. Stwierdzenie, że nie czuję się tu bezpiecznie, jest dość łagodnym określeniem.

Po powrocie do biura firmy transportowej CIFA zamykam za sobą kraty i dzielę się z Maxem jedzeniem. Z nerwów nie jest jeszcze głodny. Nie dziwię mu się. Dwie dziewczyny z Ekwadoru przyniosły nam sok, puszkę tuńczyka i kilka kromek chleba tostowego po tym, jak usłyszały, co się stało dziś rano. Miły gest. Zawsze uważałem, że czarni ludzie są sympatyczniejsi.

Nie obwiniaj się za to, że ktoś jest dupkiem

Autobus przyjechał jak na złość superpunktualnie. Jest piąta rano, szarzeje. Ta połowa pojazdów, której działają światła, jeszcze ich używa. Wysiadamy na chodniku przy ruchliwej ulicy. Niemal środek miasta. Nie tak dużego - ok. 120 000 mieszkańców. Ludzie wsiadają do taksówek, powoli tłum pasażerów kurczy się. Trzeba się ruszyć.

Jesteśmy tu tylko przejazdem. Nie chcemy nocować. Musimy się więc dostać do jedynej w mieście agencji autobusowej - CIFA, która przekracza pobliską granicę z Ekwadorem. Około dziesięć przecznic stąd. Niby proste, ale:

• iść o tej porze nie jest zbyt bezpieczne,
• taxi/mototaxi jest pod tym względem niewiele lepsze,
• nie jeżdżą jeszcze miejskie colectivos (busy),
• nie ma w zasięgu wzroku żadnego otwartego lokalu, w którym można by poczekać.

Zmęczenie (Max przespał w autobusie ze 4 godziny. Ja około 8 minut.) i niechęć do zgubienia się w mieście powoduje, że wybieramy mototaxi. Pieniądze nie grają tu roli - jest to koszt rzędu 1,5 - 2 zł.

Wsiadamy. Nawyki każą mi zignorować senność i zaprząc mózg do pracy. Standardowo tworzę w głowie mapę trasy, którą jedziemy. Zawsze dobrze jest móc wrócić po "własnych śladach" bez niczyjej pomocy czy wyciągania mapy. I rutynowo rozglądam się w poszukiwaniu rzeczy nietypowych, podejrzanych. Nie uchroni mnie to przed niczym, ale zawsze lepiej nie być zaskoczonym. Ku mojemu zadowoleniu nie zauważam niczego szczególnego.

Skręcamy. "To już nie wygląda tak fajnie." - myślę szybko zapamiętując wygląd skrzyżowania. Przecznica nie jest już tak ruchliwa (może to tylko kwestia godziny?), choć wciąż szeroka i wciąż widać średnio jedną osobę między skrzyżowaniami. W pewnym momencie silnik mototaxi zaczyna się dławić. Standard - zaraz zabraknie paliwa. Średnio co piąta jazda moto to wizyta na stacji benzynowej. Instynktownie odwracam się i zapala mi się czerwona lampka - jadąca za nami moto wcale nas nie wyprzedza, tylko też zwalnia. Na szerokiej, pustej ulicy w Peru? Niespotykane. Niepokojące.

Skręcamy jeszcze raz w prawo by kupić benzynę od pani, co siedzi przy kilku skrzynkach z butelkami po CocaColi napełnionych benzyną. 2 zł za litr. Tańsza od CocaColi. Kierowca wlewa 2 litry i wracamy na poprzednią ulicę. Jedziemy jeszcze cztery bloki i zatrzymujemy się. Po słowach kierowcy: "To tu w lewo - pod górkę. Tam już musicie sami dojść." orientuję się, że za ten przejazd mogę zapłacić bardzo wiele lub nic, ale na pewno nie ustalone 2 zł.

Po chwili dojeżdża drugi pojazd z dwoma pasażerami, szybka kalkulacja - "dwóch na czterech" i już wiem, że za tę taksówkę zapłacę. "Idziemy" - krzyczy jeden z gości. Max ignoruje moje słowa, by nie zakładał plecaka. Ja w ostatniej sekundzie ściągam mój z bagażnika - kierowca ruszył, by zatrzymać się zaraz po zorientowaniu się, że nie udało mu się go ukraść. Odganiam od siebie jednego napastnika i rzucam plecak kilkanaście metrów na bok, by podbiec do Maxa, którego okłada trzech gości. Zanim jednak do niego dotrę, mój plecak jest spowrotem na bagażniku i wszyscy ruszają do ucieczki. Momentalnie zostajemy sami. Ja bez plecaka.

Śmieję się w myślach, że wiem, jak wrócić do punktu wyjścia, ale jak trafić do CIFY nie mam pojęcia. Biegniemy więc z powrotem i pytamy każdą napotkaną osobę. Cisza. Próbujemy wszystkiego. "Okradli nas!", "Gdzie jest policja?", "Skąd możemy zadzwonić?", "Którędy do CIFY?" - zero reakcji. W końcu jedna osoba mówi nam, jak dotrzeć do CIFY i że właśnie tam powinniśmy w tej chwili się udać.

Cyrk na czterech kółkach

 Wsiadamy do radiowozu i opowiadamy. Jedziemy na miejsce zdarzenia, by stwierdzić, że niczego tam nie ma. Później jeździmy kilkanaście minut po mieście by "zidentyfikować pojazd" (są identyczne), załatwiając przy okazji inne sprawy. Mając dokładne namiary na sklep z benzyną policjanci skręcają w złą przecznicę by po przejechaniu trzech skrzyżowań stwierdzić, że musimy jechać na komisariat.

Pan na komisariacie nawet nie przestał oglądać reklam w telewizji. Czekamy na kogoś, kto go zastąpi przy biurku, jak będzie spisywał moje zeznania. Po 20 minutach zaczynam opowiadanie. Zastanawiam się, czy przekazuję właśnie złodziejom sugiestie cen, za jakie powinni sprzedać moje rzeczy. I cieszę się w duchu, że praktycznie niczego nie uda im się sprzedać. Kto w Peru kupi:

• obiektyw 1,8 do lustrzanki Cannona (bez zoomu),
• klawiaturę do iPada,
• notatnik spisany po polsku,
• mocno zużyte ciuchy,
• leki, których nazw nikt tu nie zna.

Zostawiam numer telefonu "na wypadek, gdyby się znalazło". Chociaż tyle, że nas odwożą radiowozem do agencji.

Pani w CIFIE mówi, że ją tydzień temu w ten sposób okradli z pieniędzy.

Opis tego wydarzenia można znaleźć też w LonelyPlanet.

Coś mi tu nie pasuje

Nigdy nie byłem w bardziej chrześcijańskim kraju. Tu co druga miejscowość jest nazwana imieniem świętego. Instytucje publiczne (ze szkołami włącznie) prześcigają się w eksponowaniu symboli religijnych. Co druga taksówka ma na szybie wizerunek Jezusa, a na placach spotyka się ludzi krzyczących ewangelię. Ludzie przechodzący obok kościoła robią znak krzyża, a na hasło "Polonia" każdy zaczyna chwalić Papieża Polaka. Dlaczego w biedniejszych krajach Azji, gdzie ludzie nie mają żadnej styczności z chrześcijaństwem jest znacznie bezpieczniej?

Więcej...

Colombia... te quiero!

Można powiedzieć - "oczko". dwudziesty pierwszy kraj na mojej trasie - Kolumbia! Nim jednak dotarłem do kraju kokainy (o tym troszkę dalej) zaliczyłem krótką randkę z Ekwadorem. Równik i cuda, które się tam dzieją to jedna z ciekawszych wizyt na południowoamerykańskim szlaku. Sam Ekwador? Chyba nie tak bardzo różny od Peru, szczególnie w pięknej stolicy Quito. Mam jednak wrażenie, że to co widziałem to tylko namiastka ciekawego i nieco dzikiego kraju. Quito jest pięknym miastem. Wydawałoby się, że kolonialna architektura nie robi już na mnie wrażenia, a jednak. Stare miasto, piękne parki, imprezowa dzielnica Mariscal. Wydaje się, że można tu znaleźć wszystko czego potrzeba.
Dla mnie jednak to wizyta na równiku, kilkadziesiąt kilometrów od Quito jest najciekawszym elementem wizyty w tym niewielkim kraju. Z samą magiczną kreską, która dzieli świat na pół wiąże się dosyć zabawna historia. W XVIII wieku, na tereny Ekwadoru, który w tym czasie nosił nadaną przez Inków nazwę Quito (podobnie jak stolica) przybili francuzcy badacze. To oni wyznaczyli tu magiczną linię równika (w jaki sposób? nie mam pojęcia). To oni nadali też państwu nową nazwę Ekwador (equator to po angielsku równik, więc po w romantycznym języku francuzów pewnie jest to dosyć zbliżone). Jakiś czas później, niedaleko stolicy powstała osada, przez środek której przechodzi do dziś namalowana linia. W XX wieku, maleńka osada staje się największą atrakcją turystyczną i zostaje zamieniona w muzeum, za które oczywiście trzeba zapłacić. Wydawałoby się, że historia ma tu swój koniec, ale... Cywilizacja i rozwój technologii sprawił, że turyści przybywający do Mitad del Mundo (w tłumaczeniu z hiszpańskiego - środek świata), spostrzegli, że ich GPS wcale nie wskazuje równika w miejscu, które sugeruje długa biała linia. Fakt ten skłonił armię Ekwadoru, by przy pomocy amerykańskiej armii, wyznaczyć linię równika raz jeszcze. W 1999 roku ustalili, że prawdziwy równik tak naprawdę znajduje się dokładnie 240 metrów dalej i wcale nie przechodzi przez osadę Mitad del Mundo. Pech dla tego, który ściąga kasę z turystów, którzy tłumnie przyjeżdżają zrobić sobie zdjęcie na białej kresce. Szczęściarzem okazuje się natomiast kto inny. 240 metrów dalej stoi maleńkie muzeum historii należące do pewnego archeologa. Wyznaczona linia równika przechodzi idealnie przez jego muzeum! A to oznacza niemal wygrana na loterii. Dziś muzeum historii ma już niewiele z nią wspólnego i koncentruje się na magii środka ziemi. W muzeum odbywa się sporo ciekawych doświadczeń, ja jednak szczególnie polubiłem jedno. Czy jako dziecko, nie fascynował Cię wir, który tworzy się w wannie czy umywalce kiedy po jej napełnieniu wyciągasz korek? Woda krąży też w toalecie, kiedy spuszczasz wodę, choć to już chyba mniej fascynujące ;) Czy wiesz, w którą stronę kręci się woda? No właśnie, zawsze w tę samą! I co ciekawe, dzieje się tak wszędzie na półkuli północnej. Jeśli natomiast znajdziesz się na południe od równika, cóż za niespodzianka, woda zacznie się kręcić w stronę przeciwną! Co zatem dzieje się dokładnie na lini równika? No właśnie... woda się nie kręci, spływa idealnie w dół. Będąc na równiku można to zaobserwować idealnie. Wystarczy odeść 2 metry od lini równika na północ lub południe, i woda zacznie wirować w jednym, bądź przeciwnym kierunku. Magia! :)

Magiczna jest też Kolumbia. Do Bogoty, stolicy kraju przyleciałem z Quito. Z jednej strony zniszczyłem trochę swoją filozofię z drugiej bilety lotnicze są tak niezrozumiałą dla mnie sprawą, że kupno 3 biletów (Quito - Bogota, Bogota-Madryt, Madryt-Barcelona) jest tańsze niż kupno 1 z Bogoty do Madrytu. W stolicy jednak zostaję tylko kilka godzin i po krótkiej wizycie u znajomego Kolumbijczyka i zostawieniu części mojego bagażu, łapię autobus na wybrzeże. Przede mną 18 godzin w autobusie (tak mi się przynajmniej wydawało, bo ostatecznie podróż trwa 25!).
Witaj na Karaibach! Słyszę, kiedy wysiadam w końcu z autobusu. Jedno z małych marzeń się spełnia. Wybrzeże karaibskie osiągnięte. Pogoda też jest tu iście karaibska - sporo ponad 30 stopni i ogromna wilgotność, która sprawia, że w momencie czuję się jakbym właśnie wziął prysznic.
Cartagena, która jest moim pierwszym punktem podróży po wybrzeżu jest niesamowita. W starym mieście nie sposób się nie zakochać co sprawia, że z moich planowanych 2-3 dni robi się 8 :) Bajkowa zabudowa z pięknymi kolonialnymi balkonami, przepiękna pogoda, fantastyczni ludzie, którzy na każdym kroku chcą zamienić kilka słów. Do tego owoce, który doprowadza moje kubki smakowe do maksymalnej ekstazy, soki, które są dopełnieniem tej uczty, cudowne białe plaże widziane z poziomu wody lub hamaka pod bambusowym dachem i kobiety.... No właśnie, historie o pięknych kobietach w Kolumbii nie są mitem. Zdaje się, że piękno Ameryki Południowej skupiło się na jej końcach, w Argentynie i Kolumbii.

Nie wszystko jest jednak takie kolorowe. Kolumbia ma też kolor bieli, a właściwie białego proszku. Kokaina jest tu niemal na każdym kroku, co szczególnie da się odczuć w turystycznej Cartagenie. Dziennie przechadzając się ulicą zaczepia mnie pewnie z 10 różnych dealerów, którzy proponują by poczuć "prawdziwą Kolumbię". Zabawne, ale ci ludzie nie sprawiają wrażenia nałogowców. Wręcz przeciwnie, to całkiem sympatyczni ludzie w bardzo różnym wieku. Z kilkoma postanowiłem nawet porozmawiać. Nikt nie nalega na kupno. Mówią, że jeśli chcesz spróbować, to Ci sprzedadzą. Twierdzą, że to część ich teraźniejszej kultury, a cena koki sprawia, że wielu ma z nią tutaj styczność. Jaka to więc cena? Podobno gram kokainy najgorszej jakości, można tu już kupić za dolara! Czysta koka, to już wydatek około 15 dolarów. Nie dziw, że 2 dni temu Kolumbię obiegła wiadomość o martwym turyście, który przedwakował w pokoju hotelowym. Co ciekawe na ulicy nie widziałem nawet jednej osoby pod wpływem kokainy. Dla porównania kluby w Londynie, z którymi miałem trochę do czynienia pełne są pełne ludzi, którzy właśnie pociągnęli "kreskę". Mam więc wrażenie, że dostępność kokainy i jej cena sprawiają, że nie jest tu ona owocem zakazanym i nie staje się na dłuższą metę dużym problemem społecznym. Większym problemem jest sama produkcja narkotyku, mafia i partyzanci, którzy ukryci w dżungli walczą z wojskiem o prawo do spokojnej produkcji koki i wysyłki do USA.
> Po Cartagenie przenoszę się nie tak daleko, do miasta Barranquilla, gdzie zatrzymuję się u mojego kolumbijskiego przyjaciela. Po raz kolejny muszę się mocno nagimnastykowac z moim hiszpańskim, kiedy rodzina Andresa torpeduje pytaniami na mój temat. Mam jednak wrażenie, że po ponad 3 miesiącach w Ameryce Południowej idzie mi coraz lepiej. Barranquilla znana jest w Kolumbii z jednego - imprez. Taki jest więc plan. Andres w dzień zabiera mnie w ciekawe miejsca, jednak te najciekawsze zostawia na noc :) Salsa, karaibski rum, kolumbijskie aguardiente (anyżowa wódka), wschód słońca w towarzystwie nowych znajomych. Dla tej jednej nocy warto było zahaczyć o miasto, które turyści z reguły omijają szerokim łukiem.

Dziś dotarłem do Santa Marta. Jutro jednak uciekam relaksować się na pięknych karaibskich plażach. Nie mogę w to uwierzyć, ale pozostał mi już tylko tydzień podróży. Mam zamiar wykorzystać go maksymalnie..

Więcej...

Machu Picchu? Nuda!

Po krótkiej wizycie nad jeziorem Titicaca w Boliwii i ponownym zjechaniu się z chłopakami (którzy postanowili dołączyć do mnie po jednym dniu rozłąki) postanawiamy wspólnie zrobić jeszcze jeden fragment tej podróży - Machu Picchu. Zaginione miasto Inków to pewien symbol. Z jednej strony otacza go magia, z drugiej jakaś dziwna energia, która pomimo skandalicznych cen zmusza wszystkich turystów do odwiedzenia ruin.
Tak więc opuszczamy wspólnie Boliwię. Chłopaki, chyba z trochę większym sentymentem niż ja, bo choć z pewnością kraj to ładny, to mam wrażenie, że nie sprostał do końca moim oczekiwaniom. Taki to już ze mną problem, że po zobaczeniu tak wielu miejsc, chyba naprawdę muszę trafić na coś wyjątkowego by znowu poczuć pewną nutkę ekscytacji.
Jaka więc jest Boliwia? Nasza ostatnia przygoda z boliwijskim autobusem opisuje to najlepiej. Wchodzę z Witkiem do biura kupić bilety. Zaczynamy targowanie. Mina Pani daje nam do zrozumienia, ze wiele nie zbijemy, ale przecież to nie o cenę chodzi, a o satysfakcję z jej obniżenia o 2 boliwiano (80groszy). "bus es directo?" - pytam, upewniając się czy napewno jednym autobusem dojedziemy do celu. "Directo, directo" - powtarza dziewczyna, po czym wstaje i przechodzi do biura obok po magiczną kartkę na której będziemy mogli wybrać swoje miejsca w autobusie. Minutę później wraca, choć już nie sama. Za jej plecami wyrasta nieco starsza i chyba bardziej doświadczona pani biletowa, która oświadcza jakby od niechcenia rzuca, że na granicy musimy się przesiąść do innego autobusu. Ale przecież miał być directo - mówię. Jest directo, ale z przesiadką na granicy - słyszę w odpowiedzi. No cóż, chyba się z panią nie dogadamy. Wyjścia i tak nie mamy, to jedyny autobus, który nam dziś został. Kiedy wydawałoby się, że wszystko już załatwione, na scenę wkracza kolejna kobieta, której wiek daje do zrozumienia, że jeżeli kiedykolwiek sprzedawała bilety, to raczej na dyryliżanse niż autobusy. Kiedy jednak po krótkiej wymianie zdań z jedną z młodszych koleżanek dowiaduje się gdzie jedziemy spogląda w nasza stronę i mówi - "musicie się jeszcze przesiąść w Puno". No to do cholery directo, z przesiadką czy z dwoma? Pytam nieco poirytowany. Krótka narada pań biletowych i jeszcze krótsze oświadczenie - nie wiemy. No i trzeba było tak od razu.
Zdezorientowani idziemy na autobus. Miejsca, które pani skrupulatnie zapisała na naszych biletach, zajęte. Najważniejsze, że wszystko jest w Boliwijskim porządku - istnieje na papierze, w rzeczywistości już trochę mniej. W końcu autobus rusza. Daleko nie jedziemy, granica to jedyne 10 km od Copacabany. Kiedy wysiadam by udać się do kontroli pytam kierowcy czy zmieniamy autobus, ten jednak mówi mi, że jedyna przesiadka jest w Puno (takiej opcji panie nie przewidziały). Kontrola bez problemu, wymiana ostatnich boliwiano po iście złodziejskim, granicznym kursie też idzie dosyć sprawnie. Wracamy do autobusu i jedziemy dalej. Do Puno, gdzie prawdopodobnie trzeba będzie się przesiąść są jakieś 3 godziny.
"Wysiadać, wysiadać, szybko, nie ma czasu" - budzi mnie krzyk kierowcy. Pożar? Wypadek? Napad? Nie... Puno! :) Obsługa klienta w boliwijskim sektorze usług ma jeszcze przed sobą długą drogę. Zbieram swoje rzeczy, odbieram plecak i czekam co będzie się działo dalej. Na dworcu przechwytuje nas nowy pilot/pracownik firmy. Pierwsze wrażenie, pozytywne. Uprzejmy, elegancki. Zaprasza do środka po odbiór biletów na drugi autobus. Razem z grupą turystów ustawiamy się w kolejce i próbujemy wyłapać czy w plątaninie nazwisk nie padają nasze. W końcu nigdy niewiadomo w jaki sposób boliwijczyk przeczyta "Serwotka", czy jeszcze lepiej "Rybotycki" :) Po chwili okazuje się, że o ile ja swój bilet dostałem, o tyle ani Witek ani Max wyczytani nie byli. Sprawdzam listę i faktycznie, to nie problem wymowy, chłopaków na papierze nie ma. Próbuję tłumaczyć sytuację, na ile pozwala na to mój hiszpański. Mówię, że bilety kupiliśmy razem, a nie jesteśmy w stanie ich pokazać, bo przecież zebrał je kierowca poprzedniego autobusu. Elegancki pan, który dotychczas był wręcz naduprzejmy tym razem zupełnie mnie ignoruje, wypisując bilety kolejnym turystom. Cóż w ten sposób tego nie załatwimy. Kiery w końcu podnoszę trochę głos dając do zrozumienia, że chciałbym, żeby ktoś się tym zajął, a Witek przestaje ukrywać swoje zirytowanie sytuacją, zostajemy zaproszeni do stoiska nr 2. Tam natomiast rozpoczyna się gorąca narada i trzykrotne liczenie biletów. I choć biletów jest ewidentnie o 2 więcej niż osób w autobusie, do przedstawicieli boliwijskiej firmy transportowej to nie przemawia. W końcu po małej awanturze i kilku ciężkich słowach w polsko - angielsko - hiszpańsko - włoskiej mieszance, do której włącza się  też Max, pani stojąca po drugiej stronie biurka stwierdza, że chyba mamy rację, po czym prosi żebyśmy się uspokoili i zaczyna negocjować z nadal niechętnie na nas patrzącym kolegą. W końcu chłopaki dostają bilety i możemy iść do autobusu, który ze względu na całą sytuację, ma już ponad pół godziny opóźnienia. Przynajmniej czekał. Choć gdyby nie nasze, mało dyplomatyczne zachowanie, mam wrażenie, że czekałby jeszcze długo. Niemniej - jedziemy!
Do Cusco docieramy wcześnie rano. Szybkie rozeznanie się w autobusach i decyzja - jedziemy dalej, w stronę Machu Picchu, a dokładnie Aguas Calientes - miasteczka, niedaleko którego znajdują się ruiny. Największą ciekawostką Aguas Calientes jest fakt, że nie prowadzi tam droga. Jedyna możliwość dostania się do miasta to pociąg, który nota bene, ze względu na hordy gringo, spragnione odwiedzin w zaginionym mieście inków, kosztuje 70 dolarów! My jednak mamy szczęście znać alternatywę. 80 km odległość (bo tyle dzieli Cusco od Aguas Calientes) pokonujemy na raty. Najpier 7 godzinnym autobusem przez nieprawdopodobną wręcz górską drogę, która osiąga w pewnym momencie pułap 5 tys m. npm.

Później wynajętą taksówką po 1,5 godzinnym kursie dojeżdżamy do hydroelektrowni, z której mamy możliwośc złapania alternatywnego pociągu do Aguas Calientes (stąd już "tylko" 18 dolarów). My jednak jesteśmy z Polski, a Polak potrafi (jest też Włoch, a Włoch przy 2 Polakach nawet jak nie potrafi, to... musi ;)). Tak więc ostatni odcinek idziemy na piechotę. 13 km wzdłóż torów kolejowych. Może i mało fascynujące, ale przynajmniej tanie.
Noc w Aguas Calientes nie jest dla nas długa. I to nie ze względu na dziwną strefę czasową, magię Inków czy inną energię, która roztacza blask słońca o 3:30 nad ranem. Wstajemy wcześnie, bo takie są tu reguły gry. 400 pierwszych osób, które dotrze do Machu Picchu dostaje nagrodę - możliwość wejścia na Wayna Picchu - świętą górę z której roztacza się piękny widok na okolicę. Tak więc, mimo że pierwszy autobus odjeżdża o 5:30, my planujemy ustawić się w kolejce na przystanku już o 4 rano. Szalone? tak mi się też wydawało, do momentu w którym nie okazało się, że kiedy dotarliśmy o 4 na przystanek, czekało już na nim jakieś 200 osób! Szybkie szacunki i decyzja - nie mamy szans na pierwszy autobus - idziemy. Do ruin jest tylko kilka kilometów. Jest to jednak kilka kilometrów ciągłej wspinaczki po kamiennych schodach, ale skoro chcemy wejść na Wayna Picchu (no właśnie, chcemy?), to chyba nie mamy wyjścia. Po 20 minutach marszu, dochodzimy do mostu, za którym rozpoczyna się wspinaczka po schodach. Ku mojemu zdziwieniu, most jest zamnięty, a przed nim ustawiła się kolejka nie mniejsza niż na przystanku - 150-200 osób. Okazuje się, że aby wyrównać konkurencję z turystami, którzy czekają na autobus, most otwierany jest o 5 rano. Czyli wygląda na to, że będziemy się musieli pospieszyć. Kiedy w końcu brama się otwiera, a pokaźna grupa gingos rusza w stronę schodów niczym po otwarciu drzwi na wyprzedaży w media markt, zdaję sobie sprawę, że to mały wyścig. Na szczęście forma nie zawodzi i powoli, na tej niełatwej trasie, udaje mi się wyprzedzać kolejnych gringo. Kiedy docieram na szczyt do bramy ruin jestem może 20, a to oznacza, że cel osiągnięty. Spoglądam co chwilę na gęstniejący za mną tłum szukając Maxa i Witka. Są niedaleko. Pewnie nawet w pierwszej setce, więc jest dobrze. W końcu wybija 6. Bramy Machu Picchu otwarte. My jednak z racji wczesnego przybycia idziemy odebrać naszą nagrodę, przecinamy ruiny i ustawiamy się przy bramce kontrolnej do wejścia na świętą górę. Wydawałoby się, że wszystko jest super, gdyby nie jeden mały szczegół. Zgubiłem swój bilet. Wprawdzie jesteśmy już wewnątrz ruin, ale to właśnie na bilecie widnije magiczna pieczątka uprawniająca mnie do wejścia na wzgórze. Może to karma? Po mało uprzejmej nocy na dworcu autobusowym w Puno, wrzechświat się na mnie odegrał? Na szczęście w karmę nie wierzę i po małych negocjacjach ze strażnikiem udaje mi się wynegocjować wejście z małym opóźnieniem.  Cieszę się. I to nie tylko dlatego, że w końcu po to wstałem o 3:30, ale przede wszystkim ze względu na widok, który rozpościera się z góry - bajka. Zielone wzgórza, a wśród nich, nieco w dole, kamienne miasto, które zdaje się wpisuje się w krajobraz tak jakby było wytworem samej matki natury.
Po dłuższym czasie na górze, w końcu przychodzi czas zejść spowrotem do samego Machu Picchu i zobaczyć co Inkowie zostawili w tej dżungli. I szczerze? zostawili niewiele - trochę kamieni, kilka domków, świątyń. Brzmi ciekawie, ale ciekawe nie jest. Przynajmniej nie dla mnie. Budynki w środku są zupełnie puste, co jest dla mnie małym rozczarowniam. Po dłiższej przechadzce stwierdzamy jednogłośnie. Machu Picchu jest piękne, ale jednocześnie mało ciekawe. Mimo wszystko fajnie tu dotrzeć. Tymczasem czas uciekać do Aguas Calientes. Magia Inkaskich ruin przyciąga tu tak wielu turystów, że miejsce to w środku dnia traci jakikolwiek urok.

-----------------
mamy ostatnio spore zaległości w pisaniu na stronie. Moja wina, moja wina..... (a właściwie nasza). Ale obiecuję się poprawić :) Pozdrawiam!

Więcej...